Read the Bible

¹Pwy ydy hwn sy’n dod o Edom –

o Bosra a’i ddillad yn goch?

Pwy ydy’r un, yn ei wisgoedd brenhinol,

sy’n martsio’n hyderus a diflino.

“Fi ydy e, sy’n cyhoeddi cyfiawnder;

yr un sy’n gallu achub.”

²Pam mae dy ddillad yn goch?

Maen nhw fel dillad un sy’n sathru grawnwin.

³“Dw i wedi sathru’r grawnwin fy hun;

doedd neb o gwbl gyda fi.

Sathrais nhw yn fy llid,

a’u gwasgu dan draed yn fy nicter,

nes i’w gwaed nhw sblasio ar fy nillad;

dw i wedi staenio fy nillad i gyd.

⁴Roedd y diwrnod i ddial ar fy meddwl,

a’r flwyddyn i ollwng yn rhydd wedi dod.

⁵Pan edrychais, doedd neb yno i helpu;

rôn i’n synnu fod neb yno i roi cymorth.

Felly dyma fi’n mynd ati i achub,

a’m dicter yn fy ngyrru ymlaen.

⁶Sathrais genhedloedd yn fy llid,

a’u meddwi nhw gyda fy llid,

a thywallt eu gwaed ar lawr.”

⁷Dw i’n mynd i atgoffa pobl mor hael a charedig ydy’r ARGLWYDD,

a dw i’n mynd i ganu ei glod –

am y cwbl mae’r ARGLWYDD wedi’i wneud i ni,

a’r holl bethau da mae e wedi’u gwneud i bobl Israel.

Mae e mor drugarog ac mor hael!

⁸Meddyliodd: “Fy mhobl i ydyn nhw,

plant fydd ddim yn anffyddlon.”

Felly dyma fe’n eu hachub nhw.

⁹Pan oedden nhw’n diodde roedd e’n diodde hefyd,

a dyma fe’n anfon ei angel i’w hachub.

Yn ei gariad a’i drugaredd,

daeth i’w gollwng nhw’n rhydd.

Cododd nhw, a’u cario nhw

ar hyd y cyfnod hwnnw.

¹⁰Ond dyma nhw’n gwrthryfela,

ac yn tristáu ei Ysbryd Glân.

Felly trodd yn elyn iddyn nhw,

ac ymladd yn eu herbyn nhw.

¹¹Yna dyma fe’n cofio’r hen ddyddiau –

Moses … a’i bobl!

Ble mae’r Un ddaeth â nhw drwy’r Môr

gyda bugeiliaid ei braidd?

Ble mae’r Un wnaeth roi

ei Ysbryd Glân yn eu plith nhw –

¹²yr Un wnaeth roi ei nerth i Moses?

Ble mae’r Un wnaeth hollti’r môr o’u blaenau

a gwneud enw iddo’i hun am byth?

¹³Ble mae’r Un wnaeth eu harwain nhw drwy’r dyfnder

fel ceffyl yn carlamu ar dir agored?

¹⁴Rhoddodd Ysbryd yr ARGLWYDD orffwys iddyn nhw,

fel gwartheg yn mynd i lawr i’r dyffryn.

Dyna sut wnest ti arwain dy bobl

a gwneud enw gwych i ti dy hun!

¹⁵Edrych i lawr o’r nefoedd,

o’r lle sanctaidd a hardd lle rwyt ti’n byw!

Ble mae dy sêl a dy nerth di bellach?

Ble mae hiraeth dy galon a dy gariad?

Paid dal yn ôl, ¹⁶achos ti ydy’n Tad ni!

Hyd yn oed petai Abraham ddim yn cymryd sylw,

ac Israel ddim yn ein nabod ni,

ti ydy’n Tad ni, O ARGLWYDD!

Ti ydy’r Un sy’n ein rhyddhau ni! –

Dyna dy enw di ers y dyddiau hynny.

¹⁷ARGLWYDD, pam wyt ti wedi gadael i ni grwydro

oddi ar dy ffyrdd di?

Pam wyt ti wedi’n gwneud ni’n ystyfnig

nes ein bod ddim yn dy barchu di?

Maddau i ni, er mwyn dy weision,

dy lwythau di dy hun!

¹⁸Cafodd dy bobl feddiannu’r tir am gyfnod byr,

ond wedyn sathrodd dy elynion dy gysegr dan draed.

¹⁹Ni oedd dy bobl di o’r dechrau –

wnest ti erioed lywodraethu drostyn nhw,

a gawson nhw erioed eu henwi ar dy ôl di.