Read the Bible

“Bendithier dy enw gogoneddus

sy'n ddyrchafedig goruwch pob bendith a moliant.

⁶Ti yn unig wyt ARGLWYDD.

Ti a wnaeth y nefoedd,

nef y nefoedd a'i holl luoedd,

y ddaear a'r cwbl sydd arni,

y moroedd a'r hyn oll sydd ynddynt;

ti sy'n rhoi bwyd iddynt i gyd,

ac i ti yr ymgryma llu'r nefoedd.

⁷Ti yw yr ARGLWYDD Dduw,

ti a ddewisodd Abram

a'i dywys o Ur y Caldeaid,

a rhoi iddo'r enw Abraham;

⁸fe'i cefaist yn ffyddlon i ti,

a gwnaethost gyfamod ag ef,

i roi i'w ddisgynyddion wlad y Canaaneaid,

yr Hethiaid, yr Amoriaid,

y Peresiaid, y Jebusiaid a'r Girgasiaid.

Ac fe gedwaist dy air,

oherwydd cyfiawn wyt ti.

⁹“Fe welaist gystudd ein pobl yn yr Aifft,

a gwrandewaist ar eu cri wrth y Môr Coch.

¹⁰Gwnaethost arwyddion a rhyfeddodau yn erbyn Pharo

a'i holl weision a holl drigolion ei wlad,

am dy fod yn gwybod iddynt ymfalchïo yn eu herbyn;

a gwnaethost enw i ti dy hun sy'n parhau hyd heddiw.

¹¹Holltaist y môr o'u blaen,

ac aethant drwyddo ar dir sych.

Teflaist eu herlidwyr i'r dyfnder,

fel carreg i ddyfroedd geirwon.

¹²Arweiniaist hwy â cholofn gwmwl liw dydd,

a liw nos â cholofn dân,

er mwyn goleuo'r ffordd a dramwyent.

¹³Daethost i lawr ar Fynydd Sinai,

siaredaist â hwy o'r nefoedd.

Rhoddaist iddynt farnau cyfiawn

a chyfreithiau gwir

a deddfau a gorchmynion da.

¹⁴Dywedaist wrthynt am dy Saboth sanctaidd,

a thrwy Moses dy was

rhoddaist iddynt orchmynion a deddfau a chyfraith.

¹⁵Yn eu newyn rhoddaist iddynt fara o'r nefoedd,

a thynnu dŵr o'r graig iddynt yn eu syched.

Dywedaist wrthynt am fynd i feddiannu'r wlad

y tyngaist ti i'w rhoi iddynt.

¹⁶“Ond aethant hwy, ein hynafiaid, yn falch ac yn ystyfnig,

a gwrthod gwrando ar dy orchmynion.

¹⁷Gwrthodasant wrando,

ac nid oeddent yn cofio dy ryfeddodau

a wnaethost iddynt.

Aethant yn ystyfnig a dewis arweinydd

er mwyn dychwelyd i'w caethiwed yn yr Aifft.

Ond yr wyt ti'n Dduw sy'n maddau,

yn raslon a thrugarog,

araf i ddigio a llawn ffyddlondeb,

ac ni wrthodaist hwy.

¹⁸Hefyd, pan wnaethant lo tawdd a dweud,

‘Dyma dy Dduw a'th ddygodd i fyny o'r Aifft’,

a chablu'n ddirfawr,

¹⁹yn dy drugaredd fawr ni chefnaist arnynt yn yr anialwch.

Ni chiliodd oddi wrthynt y golofn gwmwl

a'u tywysai ar hyd y ffordd liw dydd,

na'r golofn dân liw nos,

a oleuai'r ffordd a dramwyent.

²⁰Rhoddaist dy ysbryd daionus i'w cyfarwyddo;

nid ateliaist dy fanna rhagddynt;

rhoddaist iddynt ddŵr i dorri eu syched.

²¹Am ddeugain mlynedd buost yn eu cynnal yn yr anialwch

heb fod arnynt eisiau dim;

nid oedd eu dillad yn treulio

na'u traed yn chwyddo.

²²“Rhoddaist iddynt deyrnasoedd a chenhedloedd,

a rhoi cyfran iddynt ymhob congl.

Cawsant feddiant o wlad Sihon brenin Hesbon

a gwlad Og brenin Basan.

²³Gwnaethost eu plant mor niferus â sêr y nefoedd,

a'u harwain i'r wlad y dywedaist wrth eu hynafiaid

am fynd iddi i'w meddiannu.

²⁴Felly fe aeth eu plant a meddiannu'r wlad;

darostyngaist tithau drigolion y wlad,

y Canaaneaid, o'u blaen,

a rhoi yn eu llaw eu brenhinoedd a phobl y wlad,

iddynt wneud fel y mynnent â hwy.

²⁵Enillasant ddinasoedd cedyrn a thir ffrwythlon,

a meddiannu tai yn llawn o bethau daionus,

pydewau wedi eu cloddio,

gwinllannoedd a gerddi olewydd a llawer o goed ffrwythau;

bwytasant a chael eu digoni a mynd yn raenus,

a mwynhau dy ddaioni mawr.

²⁶Ond fe aethant yn anufudd

a gwrthryfela yn dy erbyn.

Troesant eu cefnau ar dy gyfraith,

a lladd dy broffwydi

oedd wedi eu rhybuddio i ddychwelyd atat,

a chablu'n ddirfawr.

²⁷Felly rhoddaist hwy yn llaw eu gorthrymwyr,

a chawsant eu gorthrymu.

Yn eu cyfyngder gwaeddasant arnat,

ac fe wrandewaist tithau o'r nefoedd;

yn dy drugaredd fawr rhoddaist achubwyr iddynt

i'w gwaredu o law eu gorthrymwyr.

²⁸Ond pan gawsant lonydd,

dechreusant eto wneud drwg yn dy olwg.

Gadewaist hwy i'w gelynion,

a chawsant eu mathru.

Unwaith eto galwasant arnat,

a gwrandewaist tithau o'r nefoedd,

a'u hachub lawer gwaith yn dy drugaredd.

²⁹Fe'u rhybuddiaist i ddychwelyd at dy gyfraith,

ond aethant yn falch

a gwrthod ufuddhau i'th orchmynion;

pechasant yn erbyn dy farnau

sydd yn rhoi bywyd i'r un sy'n eu cadw.

Troesant eu cefnau'n ystyfnig,

a mynd yn wargaled a gwrthod ufuddhau.

³⁰Buost yn amyneddgar â hwy

am flynyddoedd lawer,

a'u rhybuddio â'th ysbryd

trwy dy broffwydi,

ond ni wrandawsant;

am hynny rhoddaist hwy yn nwylo pobloedd estron.

³¹Ond yn dy drugaredd fawr

ni ddifethaist hwy yn llwyr na'u gadael,

oherwydd Duw graslon a thrugarog wyt ti.

³²“Yn awr, O ein Duw,

y Duw mawr, cryf ac ofnadwy,

sy'n cadw cyfamod a thrugaredd,

paid â diystyru'r holl drybini a ddaeth arnom—

ar ein brenhinoedd a'n tywysogion,

ein hoffeiriaid a'n proffwydi a'n hynafiaid,

ac ar dy holl bobl—

o gyfnod brenhinoedd Asyria hyd y dydd hwn.

³³Buost ti yn gyfiawn

yn yr hyn oll a ddigwyddodd i ni;

buost ti yn ffyddlon,

ond buom ni yn ddrwg.

³⁴Ni chadwodd ein brenhinoedd na'n tywysogion,

ein hoffeiriaid na'n hynafiaid, dy gyfraith;

ni wrandawsant ar dy orchmynion,

nac ar y rhybuddion a roddaist iddynt.

³⁵Hyd yn oed yn eu teyrnas eu hunain

ynghanol y daioni mawr a ddangosaist tuag atynt,

yn y wlad eang a thoreithiog a roddaist iddynt,

gwrthodasant dy wasanaethu

a throi oddi wrth eu drwgweithredoedd.

³⁶Dyma ni heddiw yn gaethweision,

caethweision yn y wlad a roddaist i'n hynafiaid

i fwyta'i ffrwyth a'i braster.

³⁷Y mae ei holl gynnyrch yn mynd i'r brenhinoedd

a osodaist arnom am ein pechodau.

Y maent yn rheoli ein cyrff,

ac yn gwneud fel y mynnant â'n hanifeiliaid;

yr ydym ni mewn helbul mawr.”